üye resmi
wilson ( ) ( Erkek , 19, İstanbul)
sakladığım hayatım

İyi geceler bende itiraf yazmak istiyorum, bunca yıl sakladığım yaşadıklarımı, kişiliğimi.Adım Mert, erkeğim.En baştan Başlamak istiyorum.

 

Daha 6 yaşlarımda henüz ilkokula bile başlamamışken kendimden 6 yaş büyük kuzenim tarafından tacizlere uğradım.Ne yaptığını bilmiyordum.Ben odamda uyurken gelip üzerime uzanıyor sürtünüyordu.Ben  ise ne yaptığına anlam veremiyordum duruyordum sadece.Bu kişi artık bunu sürekli hale getirdi.Her gün veya iki günde bir bunu yapıyordu aslında beni tek bulduğu her an.

 

Kimseye söylemedim.Aradan 1 yada 2 yıl geçti yani 8 yaşlarımdayım.Neyin ne olduğunu anlamaya başladım.Anneme söyleyecektim ama korktum çocukluk duyguları, zaten beni iyice içe kapanık hale getirmişti bu yaşadıklarım.Hiç bir zaman söyleyemedim hep ağladım geceleri.Söylesem mi diye çok düşündüm ama yapamadım.Her neyse bir şekilde acı içerisinde geçti yıllar.Bu durum bende kişilik bozukluğuna yol açtı dışlanıyordum dalga geçiyorlardı.O yılları da stres içinde atlattım.

 

Artık ergenlik çağına giriyordum yeni yeni ve kendimde tuhaflıklar seziyordum.Erkeklerden hoşlanıyordum.Evet cinsel kimlik sorunlarım başlamıştı ve hala devam etmekte.Bir türlü kabul etmek istemedim hayır geçici ama kendime engel olamıyorum.Ben bu sorunlarla uğraşırken bir yük daha biniverdi omuzlarıma henüz 17 yaşımda, annem en sevdiğim en güvendiğim insan babamı aldatıyordu yani bizi.

 

Buna da 1 yıl önce anladım yine toz konduramadım tabi.Ne yapacağımı bilemedim kimseye söyleyemezdim çünkü yuva yıkılır ve küçük kardeşlerim mahvolurdu.Anneme'de diyemedim bir şey.Sonra baktım aramalar mesajlaşmalar devam ediyor yeter dedim ve anneme söyledim "Sen benim annem olamazsın, senden nefret ediyorum!!" ben yapmadım öyle şey diye kendini savundu.

 

Ben evladı olarak ona toz konduramadım ama 1  yıl bekledim tam  1 yıl, belki yanılıyorumdur diye.

 


Kardeşim %100 zihinsel engelli ne yapayım hayatımı feda edeceğim susacağım hep.Asla konuşmayacağım, konuştuğumda beni yaşatmazlar çünkü.Sanki kendilerinin hayatı çok düzgün gibi gerçek beni beğenmezler.Aslında razıyım biliyor musunuz özgür olamayacaksam yaşamak neye yarar ? Ama sadece kardeşimi düşünüyorum.Ben gidersem akrabalara komşulara nasıl açıklarlar yüzleri kızarır diye.Yoksa bir gün durmam bu hapishanede.

 

Bazen insanlara derdim var diyorum geçer senin ne derdin olacak diyorlar, dışarıdan gülüyorum ya umursamaz bir ergenim ya keşke bir ergen olabilsem.Ama ben 6 yaşımdan beri bir yetişkinim.

 

  • 6
  • 48
  • 5219
YENİ YORUM YAZ
YORUMLAR
DAHA FAZLA YORUM YÜKLE »
teker tekerlek bağcılar iplik kiralik bahis sitesi güngören web tasarım